Recensie: IJsbarbaar, Rob Ruggenberg

Recensie: IJsbarbaar, Rob Ruggenberg

Wie van spannende avonturenverhalen houdt kent ongetwijfeld de schrijver Rob Ruggenberg. Hij schreef de boeken Het verraad van Waterdunen, Slavenhalers en Manhatan, een drietal historische romans met bijzondere kinderen in de hoofdrol. Zijn vierde boek IJsbarbaar is van hetzelfde kaliber: een spannend avontuur over een jongen die zich moet zien te redden in de grote, wrede wereld van volwassenen.

De dertienjarige Nunôk heeft het niet makkelijk. Zijn ouders zijn overleden en hij wordt opgevoed door de medicijnman van het dorp. Als buitenbeentje wordt hij vaak gepest, behalve door het meisje Orpa. Op een dag wordt Nunôk samen met de medicijnman door een groep Nederlandse ontdekkingsreizigers ontvoerd naar Nederland, waar ze als exotische ijsbarbaren zullen worden getoond aan publiek. Nunôk is nieuwsgierig naar de nieuwe cultuur waar hij mee in aanraking komt en leert snel een aardig woordje Nederlands. De Nederlanders zijn net zo nieuwsgierig naar Nunôk als hij naar hen en al snel wordt Nunôk verkocht aan een arts die hem wil gebruiken voor een levensgevaarlijk experiment. Nunôk weet te ontsnappen en wil nog maar een ding: terug naar Orpa, terug naar Groenland. Hij komt terecht in Schiedam, waar hij een oude bekende tegen het lijf loopt. Deze schipper Patyn neemt hem aan boord van zijn schip om als harpoenier mee te gaan op de walvisjvaart. Hij beloofd Nunôk naar huis te brengen.  Na een lange reis vol gevaren komt Nunôk dan eindelijk weer in de buurt van Groenland. Zal schipper Patyn zich aan zijn belofte houden? Zal Nunôk ooit nog voet zetten op zijn geliefde Groenland?

Voor dit boek deed Ruggenberg uitgebreid onderzoek. Hij verbleef tweemaal in Groenland en ontmoette daar Inuit, at zeehondenvlees en schreef de laatste hoofdstukken van het boek met uitzicht op voorbijdrijvende ijsschotsen. IJsbarbaar is gebaseerd op feiten: In 1624 namen Nederlandse ontdekkingsreizigers twee Inuit mee uit Groenland. Een van hen overleefde de tocht niet, de ander werd aan prins Maurits getoond en moest in de Hofvijver in Den Haag in een bootje varen, meeuwen schieten en rauw opeten. Uiteindelijk werd hij weer teruggebracht naar zijn dorp op Groenland. Het onderzoek van Ruggenberg heeft geresulteerd in een realistische beschrijving van hoe de lange reis voor de Inuitjongen zou kunnen zijn geweest. In een spannend relaas maken we kennis met een bijzondere jongen en zijn buitengewone avonturen. Wederom schrijft Ruggenberg een spannend boek over een deel van de Nederlandse geschiedenis, zonder daarbij te vervallen in de toon van een belerende geschiedenisles. Wie meer wil weten over de historische achtergrond van dit boek moet eens een kijkje nemen op de website die bij het boek hoort: www.ijsbarbaar.nl.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *